قرآن چراغ هدایتی است که در شاهراه زندگی حق را از باطل بازشناسد و پرده از تمامی تاریکی ها و ظلمت ها   بر می دارد و تجلی گاه حقانیت محض را برای وجود آدمی سبب می گردد. این کتاب داروی شفابخشی است که عمل به دستوراتش سعادت را برای عامل آن به ارمغان می آورد. هیچ دستورالعملی  که لازمه زندگی بشر باشد نیست  مگر آنکه خداوند آن را در قرآن بیان نموده و از هیچ نکته ای در آن فروگذارده نشده است. پس تفکر و تأمل در مفاهیم گرانقدر کلام الهی همان منظور و هدف نزول قرآن است که آدمی باید دل و جان را در معرض درک آن قرار دهد و با سیر در آیات و مفاهیم راه را از چاه بازشناسد و به مفهوم قرآن پی برد. جایگاه کلام الهی در عرش اعلا بوده و خداوند به سبب منتی که بر انسان نهاده است آنرا به قدر فهم آدمی نزول داده تا انسان در دنیای فانی و مادی همراهی الهی داشته باشد تا او را از غفلتهای دنیایی به  سوی حقایق الهی سوق دهد حال که  خداوند تا این حد به فکر آدمی بوده سزاوار نیست که شخص خود را از این فیض محروم  دارد و به آن توجهی نداشته باشد.